Α~σημαντότητα

Ένας μικρός ήλιος

Ανατέλλει και Δύει

μέσα μου

κάθε μέρα·

τον αγγίζω,

τον κρατώ στη χούφτα μου

πίνω σταγόνες απ' το φῶς του.

Μικρός θεός ποτίζει  

τον κήπο της ψυχής μου,

ξεδιψάω·

υπενθύμιση στο πόσο Ασήμαντη είμαι.

Ε~σαεί

@

Oι αρχές δεν είναι ενα καπέλο που το βάζεις και το βγάζεις όποτε θες.

Είναι Αξίες που τις κουβαλάς· γύρω σου, κι εντός σου.

Ένα αγκάθινο στεφάνι που έχεις την υποχρέωση

να το φοράς οτι κι αν συμβεί.

  

Φ~αντασια (?)

? 

Θα ξανα-γεννηθω•

και 'συ θα εισαι εκει να περιμενεις

στο Τοτε του Μελλοντος

Προσευχομαι στο Συμπαν 

για το Θαυμα!

να φερουμε το φεγγαρι στα μετρα μας

Και λευτεροι να πεταξουμε μαζι, στο καποτε.

Χ~ερι με Χερι

Ξεριζωμενοι κι Εξοριστοι
σε καποια γωνια της γης...


Αιωνοβια Αγαπη• προσδοκει,
Λυγισμενη μα Αγονατιστη...


Ριζες βαθια θαμενες ανασταινονται
σχιζοντας το χωμα• Αναβλαστηση
σε προσφορο εδαφος.  

Π~αιχνιδι κι Ονειρο

Καιρο ειχα να σκεφτω για Αγαπη

Ειναι που ονειρευεται χρονια τωρα

οτι παιζει μεσ' τα χερια του οπως τοτε σαν παιδι....

 Μετα ξυπναει..... κι εχει μεινει μονο αερας....

Ξ~υπνημα

Αφθονη λογικη 

ποτισμενη με

Mπολικη Τρελλα

ξεχιλειζει απο

τις κρηνες του νου

και οι Δυο Αναγκαιες 

Σε τουτη εδω τη Διαδρομη

με λογια φτωχα

και ευπορες σκεψεις

μονη μου περιουσια

ενα πλουσιο ζοριλικι 

ψεκασμενο με συναισθηματα ευαλωτα 

Σ~ιγή

Ενιοτε μενεις μονο σιωπηλος παρατηρητης

διχως να μπορεις να κανεις τιποτα

επειδη το επιβαλλουν οι μερες...

Δύναμη και πειθαρχία, πάθος και σιωπή. Να καίγεσαι όλος και να μή βγάνεις καπνό.  

~ Νίκος Καζαντζάκης.

Y~ποκατάστατο

 Έχει σχεδόν επικρατήσει ή φωτογραφία σου.


Εξαπλώθηκε όπου βρήκε άμαχη επιφάνεια 
αποδεκατισμένη αίσθηση πρόθυμη για γαλήνη. 
Ανεμίζει στων βλεμμάτων τα υψώματα 
όχι σαν έθιμο αδρανές μελαγχολικό 
μα ως γενναίος συκοφάντης της απώλειας σου. 


Μέρα τη μέρα πείθει πώς τίποτα δεν άλλαξε

Ότι ήσουν πάντα έτσι, από χαρτί

εκ γενετής φωτογραφία σε συνάντησα

ανέκαθεν πώς έτσι σ’ αγαπούσα γυρολόγα

από εικόνα σε απεικόνιση

κι από απεικόνιση σε εικόνα σου αρκέστηκα.

Μνήμη και παρόν πρέπει να κρυφτούν
από τη διαύγεια τους
Αραιά και που καμιά τουφεκιά
αμυδρή μαρτυρία υπέρ σου ή λύπη ας παραδοθεί.

Ό μόνος αξιόπιστος μάρτυρας ότι ζήσαμε

είναι ή απουσία μας.

Κική Δημουλά  

Χ~ρονος

O πιο σκληρος κι αιωνιος εραστης..

Σε γενναει, σε μεγαλωνει,

σε κραταει οσο θελει -

κι αφου αφησει πανω σου 

τα σημαδια του,

σε πεταει....

κι αντε να τα βαλεις μαζι του.

Α, ρε, χρόνε αλήτη 

π' ανθρώπους κι αγάπες σκορπάς...

N~oηση

 Σε τούτα μέσα τα νερά 

ποια γλώσσα μου μιλάνε

  αυτοί που μου ζητάνε

  να χαμηλώσω τα φτερά;

M ~ ετρωντας

4,055 μερες απο τοτε μεχρι σημερα,

                            για να φτασω σ'αυτο το σημειο....

                                                                 στο ιδιο παντα σημειο....

Σαν κέρινο, πικρό λεμόνι  

που έχει αρχίσει να ξασπρίζει  

μέσα στη χούφτα μου κρατάω

  το όχι που μου έχεις πει.

                       

Λ~ευτεριά

Θέμα: Εισήγηση του Μανούσου του Κρητικού βοσκού στο Στρασβούργο!
 Μαρτίου 8, 2012. Ο Μανούσος, ο Κρητικός βοσκός, στο... Στρασβούργο. 

(στη φωτογραφια ο "καθε" Μανουσος ) 

Εισήγηση του στην ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με θέμα: «Ευρώπη και Ελληνική Κρίση» Στρασβούργο, του ανταποκριτή μας. Σύντεκνοι και συντέκνισσες:

 Άφηκα τα οζά στ αόρι*, για να ρθω επαέ* να σα σε πω δυο κουβέντες και να τσ ακούσετε με προσοχή. Θαρρώ, πως δε καταλαβαίνετε πως ούλοι οι Έλληνες δεν είναι σα κι αυτούς που ρχονται κάθε τρεις και λίγο επαέ και τους κουνείτε τα δαχτύλια, να φοβηθούνε, κι ούτε έχουμε ούλοι οι Έλληνες τον καφά* του Βενιζέλου να μας εσβερκώνετε*, όποτε σας γουστάρει και να μας ελαλείτε σα τα πρόβατα.  Κατέχομε το, πως οι κυβερνήτες μας ήτονε μπήτι* άχρηστοι κι αχαϊρευτοι και μας επαίζανε σαν τα μαϊμούνια 30 χρόνια τώρα. Κατέχομε το πώς δεν κατέχανε να μοιράσουνε δυο γαϊδάρω άχερα, κι αν τα μοιράζανε τα παίρνανε ούλα για την αφεντιά τως. Κατέχομε το πώς φταίμε κι εμείς απού τσι ψηφίζαμε τοσανά χρόνια, μα ίντα θέτε δα από πα και πέρα; Αυτά θα τα ξεκαθαρίσομε εμείς λίαν συντόμως, είναι δικοί μας λογαριασμοί.

Από τ αόρι μαθαίνω πως μόνη σας έγνοια είναι να πάρετε τα χαρθιά που σα σε χρωστούμε. Μα σεις μωρέ θέτε πια πολλά από κείνανά που μας εδώκετε. Και θαρρώ πως δε θέτε μόνο χαρθιά. Θέτε κι άλλα που δε μπορείτε μαυροκακομοίρηδες να τα πάρετε χρόνια τώρα. Τον ήλιο μωρέ θέτε, και τη θάλασσα, και τον ουρανό μας, και τα πουλιά μας, και τσι βράχους μας και το φιλότιμο μας και το γέλιο μας και τσι χορούς μας και τσι μουσικές μας και τα φαγιά μας και τσι φωνές μας. Ζηλεύετε μωρέ παράωροι* τα οζά* μου, το μιτάτο μου, την ασκομαντούρα* μου. Εκεινονά είναι το πρόβλημα σας.

Ανεμαζώνεστε επαέ ούλοι οι σφουγγοκωλάριοι* και λέτε ούλες τσι παραωριές για τσι τράπεζες και τα ομόλογα και τα σκουπιδόχαρτα σας. Και θαρρείτε πως ετουτανά τα χαρθιά είναι η πλάση κι η πρόοδος σας. Μαύρα μεσάνυχτα έχετε ούλοι σας.

Κι ύστερα λέτε πως θα μας πετάξετε όξω από την Ευρώπη. Ίντα θαρρείτε μωρέ, πως είναι εκεινηνά η Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα; Πράμα δεν είναι. Και τ όνομα τζι, τσ αρχαίους έλληνες παραμυθάδες το χρωστεί. Ίντα θαρρείτε πως είναι η Ευρώπη; Οι αποικίες σας είναι απού ξεβγάλατε ούλους τσι λαούς για να τοσε παίρνετε τα χρυσάφια γή τα στρατόπεδα που ξεβγάνατε τς Οβραίους; Τον κακό σας το φλάρο... ο Παρθενώνας είναι μωρέ κι ούλα τα κλεψιμέικα* που χετε στα μουσεία σας και δείχνετε τα τσι Κινέζους. Εμείς μωρέ στα βουνά κλέφτομε τα πρόβατα να κάνομε σεϊρι* τς άλλους βοσκούς, μα δε κλέφτομε ιδέες και ιδανικά κι αξίες. Κι εμείς άμα στο χωριό ζορίζεται ένας πάμε ούλοι και προστρέχομε να τονε βοηθήσομε.

Επαέ μέσα που είστε και καλά γραμματιζούμενοι, δεν έχετε ακούσει για τον μεγάλο παραμυθά, τον Όμηρο, τσ Αισχύλους, τσι Περικλήδες, τσ Αριστοτέληδες, τσι Παλαιολόγους, τσι Μακρυγιάννηδες, τσι Παλαμάδες και τσι Θοδωράκηδες; Κατέχετε τσι ούλους, γιατί αυτοί μωρέ σας τα μάθανε τα γράμματα.

Κι οι κολόνες, μωρέ, τσι δρόμους σας κι αυτές από μας τσι πήρετε και τσι γλώσσες, μωρέ, που μιλείτε δικές μας είναι. Εγώ που δεν κατέχω γρι εγγλέζικα, σας ακούω από οψάργας* και τα μισά που λέτε ρωμέικα είναι και δεν το χαμπαριάζετε.

Από πού μωρέ θα μας σε βγάλετε; Από το σπίτι τω παππούδω σας; Να μας σε βγάλετε μωρέ, μα ν αλλάξετε όνομα και γλώσσα και να μη λέτε για δημοκρατία και φιλοσοφία. Και να βγάλετε μωρέ τσ Αφροδίτες και τσι Φειδίες απ τα μουσεία σας, να δείχνετε μωρέ τα Άουσβιτς και τσ αλυσίδες τω σκλάβων τσ Αφρικής.

Επαέ ήρθα να σα σε πω εκεινανά που οι Λουκάδες* και τα Γιωργάκια* και τ Αντωνάκια* δε σας σε λένε, γιάντα τς Αμερικές και στα Λονδίνα δεν επαίξανε Κορνάρο, δεν εμάθανε για τσι Δροσουλίτες και δεν ακούσανε τσι μπαλωθιές του Κόρακα* και του Ξωπατέρα*. Σφουγγοκωλάριοι εσπουδάσανε να ανταλλάσσουνε χαρθιά και «κουρέματα». Ίσαμε εκεια πήγανε. Και δα εβρήκε ο Φίλιππος το Ναθαναήλ. Εγώ μωρέ, έχω τα ντουφέκια τω παππούδω μου που πολεμούσανε για τα «ΟΧΙ», αυτοί λένε την αλήθεια, όχι τα ινστιτούτα σας- που γέμισε ο κόσμος από τέτοια-, και οι λέσχες σας απού ναι πιο πολλές απ τα σχολεία πια στη χώρα μου, που λένε μόνο «ΝΑΙ».

Να ρθετε μωρέ ούλοι σας στο μιτάτο* να σα σε φιλέψω, να ρθετε να πιούμε τη ρακί, να σας σε χτυπήσει μιαολιά* αέρας κρητικός, γιατί μόνο έτσιδά θα ξεξινίσετε, γιατί ανέ δείτε τα μούτρα σας, είναι όλο κακομοιριά και παραωριά.

Και μάθετε καλά, πως χωρίς τσι μπεμβέδες τσι μερσεντέδες και τσ ανοστιές που μας εταΪζετε, Ελλάδα θα υπάρχει, χωρίς τσ Αφροδίτες μας έχετε μπατιρίσει ντελόγο* και κατέχετε το καλά όσο κι εγώ. Από δα και μπρος το λοιπό, μ εμένα θα κάμετε τη διαπραγμάτευση κι όχι με τα Γιωργάκια, τα Αντωνάκια και τσι Λουκάδες. Κι εγώ δεν είμαι ο «anonymous»,να φορώ τη μουστρουχίνα* στα μούτρα μου, να μαι σαν τη μασκάρα.  Είμαι ο Μανούσος, ο βοσκός απ’ τα βουνά τσι Κρήτης.


*              *               *              *                *               *               *              *

ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ: αόρι* βουνό,  επαέ* εδώ,  καφάς* σβέρκος, εσβερκώνετε* χτυπώ στο κεφάλι, δίνω καρπαζιά. Μπήτι* εντελώς, Επαίζανε* κοροϊδεύανε, παράωροι* ανόητοι, οζά* ζώα, σφουγγοκωλάριοι* καζαντζακική λέξη, γραφειοκράτες, ασκομαντούρα* μουσικό όργανο (παρόμοιο με τη σκωτζέζικη γκάιντα) που παίζουν βοσκοί της Κρήτης, κατασκευασμένο από δέρμα προβάτου, οψάργας* χθες αργά, Λουκάδες* και τα Γιωργάκια* και τ Αντωνάκια* Λ. Παπαδήμος, μη εκλεγμένος πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαράς, αρχηγοί κομμάτων που κατάστρεψαν την Ελλάδα. Κόρακα* Ξωπατέρα*. Ήρωες των κρητικών επαναστάσεων που θυσιάστηκαν για την ελευθερία. Ο Μ. Κόρακας, από την Πόμπια, πήρε μέρος σε πάρα πολλά κινήματα και επαναστάσεις μέσα κι έξω από την Κρήτη και θεωρείται ένας απ τους σημαντικότερους «τουρκοφάγους» των ελληνικών επαναστάσεων του 19ου αιώνα. Ο Ξέπαπας, ή Ξωπατέρας υπερασπίστηκε με λίγους καλόγερους, απέναντι σε ολόκληρο στρατό, το μοναστήρι της Οδηγήτριας στη Μεσαρά, μέχρι να πέσει και ο τελευταίος απ τους πολιορκημένους. Κλεψιμέικα* κλοπιμαία, κάνομε σεϊρι* κοροϊδεύουμε, μιτάτο* πετρόχτιστο καταφύγιο των βοσκών στα ορεινά της Κρήτης, μιαολιά* λιγάκι, ντελόγο* αμέσως, μουστρουχίνα*μάσκα.

 

Γκρεμνά'ναι εμάς οι τόποι μας, 

λέσκες τα χειμαδιά μας, 

τα σπηλιαράκια του βουνού 

είναι τα γονικά μας. 

K~ειμήλιο δώρο

Φυλαχτό μου

K~όσμημα

   Ό~μορφο

      M~αγικό

         Π~ολύτιμο 

               Ο~λοένα

              Λ~αμπερό

                      Ο~ριστικά

                          Ι~διαίτερο

Μα όλα τα πολύτιμα σου 

τά ’χω φυλαγμένα 

Όλα μου τα πολύτιμα, 

μονάχα για εσένα 

(Μαύρος Γάτος)

Ι ~ ανός

Ισορροπώντας  μέσα μου και τις δύο όψεις του, 

 τότε μόνο μπορώ να κατανοώ και να αιωρούμαι..

Σαν νά 'ταν σήμερα το χτες, 

και αύριο το τώρα 

έτσι, βουβά, λικνίζεται  

του χρόνου η αιώρα 

Εύχομαι να 'μαι έτοιμη

 όταν θα έρθει η ώρα

 για να διαβώ το σύνορο 

να σπρώξω την αιώρα.

Θ ~ υμαμαι

μονο εκεινα τα λιγα λογια 
που καποτε ξεστομησες.

Επεστρεψα στο μέλλον

βρισκοντας ολα τα βιβλια χωρις θεμα,
γιατι πισω απο τις λεξεις τους
η γνωση ειχε βρει ανοιγμα κι εκανε φτερα....

Η ~ θος

Μια ζωη πορνευε την υπαρξη της

Σκυλα και Χαρυβδη στης νιοτης τους ωκεανους

Μεσα της ανεκαθεν κρυμμενη η αγιοσυνη.

Μετα απο μια θυελλα ξαναεγινε παρθενος..... 

Ζ ~ ω!

Μεσα απο τις λιγες στιγμες που προσφερει ενα χαμογελο,

και μεσα απο την καρτερια της αιωνιας φυγης μου.

Ξημερώνει στο γαλάζιο σου το στρώμα

λιώμα ξύπνησα μα σ' αγαπώ ακόμα

 στάξε εύθυμο φαρμάκι για το γλέντι

 με μισή μεζούρα τζιν και λίγο αψέντι

Ε ~ ΣΥ

Ηρθες μεσα απ' το σκοταδι

κουβαλωντας τοσο φως

που πλησιαζοντας με

τυφλωθηκα.

Κι οταν μετα απο καιρο

αρχισα σιγα-σιγα να συνερχομαι,

τοτε ειδα πως τιποτα πια

δεν ηταν το ιδιο

οπως πριν....

Σ'ευχαριστω!

Είσαι το πιο λευκό χρώμα απ' τις σκέψεις μου

Δ - υναμη

(photo by Giovanni Gasparro)

Eχεις γινει " πολλοί"
τοσο πολυ, που 
"ολοι"  σου
μου χαρισαν αφανταστη Δυναμη
ολα αυτα τα χρονια - κι ηταν πολλα...


Ομως μαζι με το χρονο που φευγει
διωξε και τις σκιες απο πανω μου
για να μπορεσει επιτελους αυτη
η δυναμη να ειναι απολυτη.
Ξερεις εσυ.....

Γ-ιορτες

Ευχομαι η φλογα της αγαπης 

και της δημιουργικοτητας

να καιει μεσα μας

διαρκως.

Καλες γιορτες σε ολους σας!