Μην γονατίσεις

Ἔτσι τις θέλει η ζωή τις καταιγίδες

Τις τρικυμίες τους γκρεμούς και τις παγίδες

Ἔτσι τα θέλει τα βουνά. Ἕτσι τα δάση

Ἔτσι το θέλει το θηρίο να περάσει

Ἔτσι τους θέλει τους ατέλειωτους πολέμους

Τους νικητές τους καταδότες τους χαμένους

Ἔτσι τη θέλει η ζωή τη δικαιοσύνη

Να χτίζεις μέρα και η νύχτα να σε φτύνει

Ἔτσι την θέλουν τη ζωή οι ξενοδόχοι

Να το νοικιάζεις ακριβά το πρωτοβρόχι

Ἔτσι το θέλει η ζωή το μερτικό σου

Να τ’ ακουμπάς μα να μην είναι πια δικό σου

Ἔτσι τα θέλει η ζωή. Ἔτσι τα θέλει.

Άλλοι να ξέρουν τη χολή κι άλλοι το μέλι.

Ἔτσι καρδιά μου και μην ψάχνεις εξηγήσεις

Κράτα γερά ό,τι μπορείς να αγαπήσεις

Και προπαντώς, (μα προπαντώς) μη γονατίσεις!

Πόλυς Κυριάκου

Αρκεί.....

“Αρκεί να σκεφτείς 

     πως ανοίγοντας η πόρτα 

        το πόμολο γίνεται πουλί 

            κι όταν σε διαγράφει η ερημία 

                αρκεί να σκεφτείς 

                   το βλέμμα της και πώς πεντοβολάει 

                        τεχνουργώντας τη μετάληψη…”

Παντελής Μπουκάλας
(Συλλογή ποιημάτων “Σήματα λυγρά” (1992)

Φάσμα (απόσπασμα)

Όλα αλλάζουνε μα πάλι μένουν τα ίδια 

Τρέχει αγέρας στα βουνά

Ρημάζει τα λαγκάδια

Κι αυτό που ήμουν έγινα

Χώμα μέσα στο χώμα.

Κυλάει ο χρόνος μες στ' αυλάκι του

Ο χρόνος είναι ζήτημα γεωμετρίας

Των ρόμβων τροχιοδρομή

Σπείρα μονίμως ελισσόμενη

Προς το γινόμενο της αναλήψεως.

Κι η ποίηση

(Τώρα πια, ποιος δίνει σημασία;)

Ένας τόπος

Για να κρύβουμε τα δάκρυά μας

Ένας τρόπος

Για ν' αποδιώχνουμε τον πόνο

Μία μαγγανεία

Που κάνει πιο υποφερτή

Της ύπαρξης την αγωνία.

Όχι, δεν γίνεται έτσι καλύτερος ο κόσμος

Αδερφέ μου, πάντα θα σέρνει τ' άλλο του μισό

Και αποτρόπαιο πρόσωπό του.

Τώρα πυκνώνουν μέσα σου νοήματα

Καινούργιο νόημα να βγάλουν 

Πυκνώνουν μέσα και αναβαπτίζονται στη πείρα

Ο θάνατος μοιάζει της ζωής

Για η ζωή μοιάζει του θανάτου;

Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου

Ούτε και σοφιστεία να την πεις.

Πώς νοιώθεις το ηλιοβασίλεμα

Πώς νοιώθεις την αυγή

Πώς το νέο φεγγάρι

Πώς στην πανσέληνο

Πώς τη γυναίκα αγκαλιάζεις

Σύμφωνα με τη φύση σου

Κι αντίστροφα πώς η γυναίκα 

Σύμφωνα με τη φύση της

Τον άντρα αγκαλιάζει.

Αυτά είναι ερωτήματα

Που απάντηση δεν έχουν

Ή μάλλον μυριάδες απαντήσεις

Μες στη ζωή του καθενός

Συνυφασμένες με στιγμές

Που αθέατες μας τριγυρίζουν

Αποσπασμένες απ' την καθημερινή τριβή

Ή και μαζί της ζυμωμένες.

Ακινητούν κινούμενες.

Ανέρχονται κατερχόμενες

Στροβιλίζονται στον αέρα

Παρασέρνουν τον αέρα

Ή αφήνονται στο φύσημα

Παρασυρμένες

Ένα σημείο ακινησίας εν κινήσει.

Θάνος Κανδύλας
Από το ποιητικό βιβλίο "Στον αιώνα
ή ωραία σαν θάνατος μητέρα", 2013

http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/2013/06/blog-post_16.html

Ρέω

Ὅσο μπόρεσα ἔφερ᾿ ἀντίσταση σ᾿ αὐτὸ τὸ ποτάμι

ὅταν εἶχε νερὸ πολύ, νὰ μὴ μὲ πάρει,

κι ὅσο ἦταν δυνατὸν φαντάστηκα νερὸ

στὰ ξεροπόταμα

καὶ παρασύρθηκα.

Κική Δημουλά

διαλύθηκα  

σε σταγόνες,

κι από τότε ο έρωτάς μου 

μια αστείρευτη ροή -

μια χίμαιρα,

που πλημμυρίζει

τα ξεροπόταμα,

τους αποξεραμένους  βάλτους ,

κατασταλάζοντας σε κρυστάλλινες πηγές.

~ Ξόρκι ~

Επίορκο Σκοτάδι...

Μαύρο νυχτικό {νυχτωμένο Κορμί}

Λευκής Ιδέας {Χλωμής Σελήνης}

σ' ένα φόντο {ΑνεμίΖει παρασκήνιο}

Κόκκινης Συνωμοσίας {Διπλό Φονικό}.

Σκάει μύτη ο Ήλιος

απ' τα σπλάχνα της Γης,

φυτεμένος σε ώρες βρεγμένης σιωπής.

ΑνθίΖει προς τα πάνω φωτιά,

ανταμώνει βροχή.

Ποτίζεται η πύρινη Ρίζα μ' Ανάγκη...

ΜπουμπουκιάΖει το Άνθος στ' απλωμένα Κλαδιά,

Δαγκωμένο Φιλί...

Έρπει αναρριχώμενο στο μπαλκόνι

όπου απλώνεις την μπουγάδα

της καθαρής Ζωής σου.

Έρχονται οι Μήνες

να θερίσουν το Βιος σου,

να οργώσουν το πίσω μέρος του Μυαλού

με τα Γυμνά Χέρια μιας Άνοιξης,

που ντυμένη αγρότισσα

δεν παραπέμπει στην ταυτότητα της πληΓής της...

Ξόρκι κεντάει στην Χλωροφύλλη των αγγείων,

Και κάθε που θα ουρλιάΖεις,

ένα πέταλο αυτοχειρίας θα γκρεμίζεται στο Κενό

ψιθυρίζοντας διαδοχικά

"Μ' αγαπάει, Δε μ' αγαπάει".....

(Κάκια Παυλίδου)

http://pavlidoykakia.blogspot.com

Εκτόπλασμα

Φεύγοντας
ξέχασες τα χέρια σου
και νέκρωσε το άγγιγμά τους

ως και στα πράγματα

ως και στο χρόνο

αναζητώντας λίγο αίμα

απ’ τ’ ακροδάχτυλά σου

ένιωσα μονάχα το δικό μου

να ρέει καυτό

σαν εκτόπλασμα

στ’αποτυπώματά σου

φεύγοντας

ξέχασες το βλέμμα σου

κι ό,τι αγγίζω πια

ή με αγγίζει

είναι φωνές και ήχοι

σαν ίχνη αρνητικής εκτύπωσης

φτωχά ομοιώματα

απ’όσα είδες στη ζωή σου…

~ Νimertis 
 http://blackrose-nimertis.blogspot.com/

Κι έχω στο νου λίγο απ' το βλέμμα σου

λίγο απ' αυτό που ξέχασες πίσω - 

και το κράτησα. 
Φορώντας το γι' ασπίδα
φως στο σκοτάδι
κάθε που αντικρίζω
σταγόνες άρνησης...

Αφιέρωμα ~ 20 Φεβρουαρίου ἐς ἀεί

Ένα τάμα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ήλιου, μια προσευχή

σ’ έναν θεό που μόλις ξύπνησε

και στην παραλία 

βλέπω

τα βότσαλα που λάμπουν

κάτω απ’ το νερό,

εκεί

που πριν οι ψαράδες

 βγήκανε

στα ρηχά με τα καΐκια..

Ημιτελές φως και πλατύφυλλος άνεμος

χαδιάρης.

Στο παράθυρο που σε έβλεπα κάποτε,

τώρα απομένουν τα γλαστράκια-

λες και τα ποτίζει

  η μακρινή αγάπη που σου ‘χω.

Τα μελαχρινά σου

πέφτουν σαν σκάλες 

έξω από την φαντασία.

Σκαρφαλώνω.
Προς εσένα συνεχώς σκαρφαλώνω.

~ ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ~

Απόσταση

 

Αν δεν υπήρχε η απόσταση 

θα μαραζώνανε τα μακρινά ταξίδια 

με μηχανάκι θα μας έφερναν στα σπίτια 

σαν πίτσες την υφήλιο που ορέχτηκε η φυγή μας.

Αν δεν υπήρχε απόσταση 

στον ενικό θα μας μιλούσε η νοσταλγία. 

Οι σπάνιες τώρα ντροπαλές της συναντήσεις  

με την πληθυντική ανάγκη μας 

μοιραία τότε θ'αφομοίωναν  

την αλανιάρα γλώσσα της συχνότητας.

~Κική Δημουλά~

Το ψοφήμι

Κι όμως θα γίνεις σαν και το ψοφίμι αυτό το απαίσιο, 

σαν τη σαπίλα τούτη τη φριχτή, 

αστέρι των ματιών μου κι ήλιε, εσύ, της πλάσης μου,  

εσύ άγγελέ μου, αγάπη μου τρελή.

Ναι, τέτοια θα γενείς, στις χάρες, εσύ ρήγισσα 

όταν την ύστερη πνοή θ' αφήσεις της ζωής, 

και πας κάτω απ' τα χόρτα, απ' την παχιά την άνθηση 

για να σαπίσεις πλάι στους σκελετούς της γης! 

Πες στο σκουλίκι τότε, ωραία μου, 

που θα σε τρώει με φιλιά, πως στην καρδιά, 

τη φόρμα και τη θεία ουσία φύλαξα, 

του έρωτά μου του αποσυνθεμένου πια! 

~ Κάρολος Μπωντλέρ ~ Μετάφραση Άγγελος Σημηριώτης

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ 1984 (και πάλι επίκαιρο)

Μὴν κλαῖς, μὴ λὲς πῶς τίποτα δὲ σοῦ ῾μειν᾿ ἐδῶ πέρα.

Σοῦ μένει, ἀπάνω στὰ βουνά, τὸ πέρασμα τῆς μπόρας,

σοῦ μένει ἡ χαραυγὴ μακριὰ στὸ πέλαγο κι ἡ μέρα

κάτω στὸν κάμπο κι οἱ ἐλιὲς καὶ τὸ βουητὸ τῆς χώρας.

Σοῦ μένει ἀκόμα τὸ φτωχό, τ᾿ ἀπάνεμο ἀκρογιάλι,

πού, σὰ βραδιάζει, μέσα του πέφτουν τὰ βράχια, οἱ μῶλοι,

τὰ σπίτια, ὁ γέρος ὁ ψαρὰς ποὺ λάμνει ἀγάλι-ἀγάλι.

Μὴν κλαῖς! Σοῦ μένει ἐκεῖ -γιὰ ἰδές!- ὅλ᾿ ἡ ζωή μας. Ὅλη.

Σοῦ μένει ἐκεῖ μὲ τὴ βουβὴ κι ἀθῴα της γαλήνη,

μὲ τὴ γλυκοχαμόγελη, τὴν ξένοιαστη ὀμορφιά της,

μὲ τὴ σκιά της, τὴ σκιὰ ποὺ ἀρχίζει νὰ τὴ σβήνῃ

σιγὰ-σιγὰ τὸ σούρουπο καὶ τῆς νυχτιᾶς ὁ μπάτης...

(Σκιές) Ἰωάννης Πολέμης

Αφιέρωμα ~ Φ.Γ. Λόρκα

Γιατί τον σκότωσαν γιατί

τον γελαστό τον ποιητή

αυγούλα στη Γρανάδα

αυτός εκένταγε φιλιά

αυτός ζωγράφιζε πουλιά

και κρίνα στην κοιλάδα

Το σούρουπο οι Παναγιές

θρηνούν στον ελαιώνα

και του κορμιού του οι πληγές

κατάρες είναι και ντροπές

στον εικοστό αιώνα

Γιατί τον σκότωσαν γιατί

τον γελαστό τον ποιητή

μες του Βηθνάρ το ρέμα

κι αυτός ακόμα γελαστός

παρακαλάει να ‘ν' αυτός

το τελευταίο αίμα

Το σούρουπο οι Παναγιές

θρηνούν στον ελαιώνα

και του κορμιού του οι πληγές

κατάρες είναι και ντροπές

στον εικοστό αιώνα

Μεταμόσχευση Ψυχής

Εστιάζω όλη μου την αίσθηση σε αυτή τη μοναδική κίνηση 

ελπίζοντας για το θαύμα!

"Θα Πεθανω Αξιζοντας"

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα

που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω

γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο

μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά

μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη- της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,

ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή

θ’ αναστατώνει τα φρένα μου- σαν τρελός θα γυρίζω

μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας

λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας

θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά

που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ

μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του

και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…

~ Στρατής Παρέλης ~

http://stratisparelis.blogspot.com/2012/08/blog-post_231.html

ΕΛΙΓΜΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

Να σου αρνούνται το βλέμμα κι εσύ να μην ρίχνεις το φταίξιμο στα μάτια

Να ξημερώνει η νύχτα κι εσύ να μη θρηνείς την ημέρα

Να μην αγαπάς να είσαι διάφανος ακόμα κι αν έχεις ενοχές που είσαι σκοτεινός

Να φυσά τόσο δυνατά που να πιστεύεις πως όλα θα εκριζωθούν κι εσύ να μην αγκιστρώνεσαι από πουθενά

Να μη φοβάσαι το άγγιγμα

Να στέκεις όρθιος αλλά να μορφάζεις από πόνο αν το αισθάνεσαι

Να φιλοξενείς το χρόνο αλλά να μην οικειώνεσαι ποτέ μαζί του

Να δίνεις το χέρι σου σ’εκείνον που σου δίνει ένα χαμόγελο

Να σου αρνούνται το αυτονόητο κι εσύ να μην αυτοδικαιώνεσαι

Να μην φοβάσαι να είσαι

Να έχεις δυο λόγους να πεις

και να λες τον ένα

Να βλέπεις στον καθένα το παιδί μέσα του

Να μην σηκώνεις κανένα σταυρό που δεν σου υπόσχεται τη σταύρωση

Να μην φοβάσαι να μην είσαι

Να έχεις ένα λόγο να πεις

και να προτιμάς τη σιωπή…

του  Αντώνη Μυκωνιάτη (Νημερτή)

http://nimertis.blogspot.com/2012/08/blog-post_7.html

Παιδούλα

Σε τρεμάμενη σχισμή, η αγωνία της˚  Tο φιλί των αγώνων. 

Κι η νοερή στύση εκ των ενόντων, ανάδοχη των ουσιών τής πρώτης συνουσίας. 

Ανάγωγη και τυχερή εν τούτοις παραμένει. 

Κι ελεύθερη στο τέλος η τιμή της. 

Στο τέλος…τίποτα δεν έχασε. Γλυκιά. Αλαφιασμένη. 

Παρωχημένη, είναι μονάχα η σιωπή. Εκείνη, Πανωραία! 

(η φωτο απο 1st-timer)

Εγώ απλά τήν περιμένω˚  Με ίχνη αφειδώλευτης στοργής. 

Πολλώ τα άδυτα ελλοχεύει˚ Της νοσηρής των μνήμης. 

Μια μέρα μαθητείας , αρκεί να μαθητεύσει την πρότερη εμμονή.

Στην πρώτη παραζάλη. 

Σε προσευχή ερωτική.  

Σε ανάλαφρη ενοχή.

Επιθυμία είναι η αγνή πραγμάτωση. 

Έτσι μου είπε στα κοριτσιστικά μας στέκια. 

Έστεργε ανάλαφρα τους καημούς˚ Στα  όνειρα δεν είπε λέξη.

Αποσαφήνισα την πρόθεση μου.

Ποσώς να μάθουν με ρωτούν και με παιδεύουν. 

Απίθανη νεότης των γερόντων! 

Ακολουθώ τις μάγισσες σας γράφω. 

Στην παραζάλη τόσης νοσταλγίας. 

Τα δώρα που ελπίζω μέρα-μέρα.

Γεμίζω κιούπια από αέρα επτασφράγιστο. 
Και αναπνέοντας δοξάζω την παιδούλα 
που μέσα μου καλούσα.

(Το ποίημα απο "Άγνωστος")

Y~ποκατάστατο

 Έχει σχεδόν επικρατήσει ή φωτογραφία σου.


Εξαπλώθηκε όπου βρήκε άμαχη επιφάνεια 
αποδεκατισμένη αίσθηση πρόθυμη για γαλήνη. 
Ανεμίζει στων βλεμμάτων τα υψώματα 
όχι σαν έθιμο αδρανές μελαγχολικό 
μα ως γενναίος συκοφάντης της απώλειας σου. 


Μέρα τη μέρα πείθει πώς τίποτα δεν άλλαξε

Ότι ήσουν πάντα έτσι, από χαρτί

εκ γενετής φωτογραφία σε συνάντησα

ανέκαθεν πώς έτσι σ’ αγαπούσα γυρολόγα

από εικόνα σε απεικόνιση

κι από απεικόνιση σε εικόνα σου αρκέστηκα.

Μνήμη και παρόν πρέπει να κρυφτούν
από τη διαύγεια τους
Αραιά και που καμιά τουφεκιά
αμυδρή μαρτυρία υπέρ σου ή λύπη ας παραδοθεί.

Ό μόνος αξιόπιστος μάρτυρας ότι ζήσαμε

είναι ή απουσία μας.

Κική Δημουλά  

Ό Θρήνος ενός Ίκαρου

Οι εραστές των πόρνων δεν νοιάζονται,  

φαιδροί, γαλήνιοι, ολοκληρωμένοι: 

Μα η αγκάλη μου είναι ελλιπής,  

αρπάζοντας τον άδειο αέρα.  

Ευχαριστώντας  τ’ άστρα, τ’ απαράμιλλα, που φλέγονται στα βάθη των ουρανών,  

το μόνο που θωρούν τα  κατεστραμμένα μου μάτια 

είναι οι αναμνήσεις των ήλιων.  

Κοιτώ, μάταια, για αρχή και τέλος   

στην αργή περιστροφή του ουρανού:  

Κάτω από ενα άγνωστο μάτι φωτιάς,  

ανέρχομαι νιώθοντας τα φτερά μου να διαλύονται. 

Και, πυρίκαυστος από επιθυμία για το ωραίο, 

δεν θα γνωρίσω την ευδαιμονία

να δοθεί τ’ όνομά μου σ’ αυτή την άβυσσο, 

που κατέχει τον τάφο και την κηδεία μου. 

~ Μπωντλαίρ ~ 

(Μεταφρασμένο από Αγγλική έκδοση)

 http://www.poetryintranslation.com/PITBR/French/Baud18.htm#_Toc483635164