Aντίθετη Kατεύθυνση

Τα δέντρα θ' ανθίζουν κάτω απ' το έδαφος,

στη ρίζα θα καρποφορούν.

Ο ήλιος θα φέγγει μόνο στα πουλιά

κι οι φανοστάτες θα αιχμαλωτίζουν

 όσο φως του ήλιου απέμεινε 

τα καράβια θα 'βγουν στη στεριά

και βουτώντας στα σύννεφα

θα ψαρεύω δίδυμα φεγγάρια....

καθώς θα μεγαλώνω μικραίνοντας...

κι αν στο Κάποτε φανείς,

τότε θα ανατείλει το δικό μας τρελό ηλιοφέγγαρο

στα όνειρα της ημέρας

στην επαγρύπνηση της νύχτας.

~ Ξόρκι ~

Επίορκο Σκοτάδι...

Μαύρο νυχτικό {νυχτωμένο Κορμί}

Λευκής Ιδέας {Χλωμής Σελήνης}

σ' ένα φόντο {ΑνεμίΖει παρασκήνιο}

Κόκκινης Συνωμοσίας {Διπλό Φονικό}.

Σκάει μύτη ο Ήλιος

απ' τα σπλάχνα της Γης,

φυτεμένος σε ώρες βρεγμένης σιωπής.

ΑνθίΖει προς τα πάνω φωτιά,

ανταμώνει βροχή.

Ποτίζεται η πύρινη Ρίζα μ' Ανάγκη...

ΜπουμπουκιάΖει το Άνθος στ' απλωμένα Κλαδιά,

Δαγκωμένο Φιλί...

Έρπει αναρριχώμενο στο μπαλκόνι

όπου απλώνεις την μπουγάδα

της καθαρής Ζωής σου.

Έρχονται οι Μήνες

να θερίσουν το Βιος σου,

να οργώσουν το πίσω μέρος του Μυαλού

με τα Γυμνά Χέρια μιας Άνοιξης,

που ντυμένη αγρότισσα

δεν παραπέμπει στην ταυτότητα της πληΓής της...

Ξόρκι κεντάει στην Χλωροφύλλη των αγγείων,

Και κάθε που θα ουρλιάΖεις,

ένα πέταλο αυτοχειρίας θα γκρεμίζεται στο Κενό

ψιθυρίζοντας διαδοχικά

"Μ' αγαπάει, Δε μ' αγαπάει".....

(Κάκια Παυλίδου)

http://pavlidoykakia.blogspot.com

Αντίδοτο

"Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα Μάγια,  

δεν υπάρχει αυτή η στεριά,  

μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε...."

Ψυχή μου ~ κρατώ το αντίδοτο....

Θάλασσα ρέει στις φλέβες μου,

στις σκέψεις μου τυφώνας

φωτιά κι ατσάλι στην καρδιά

στο νου παραφροσύνη.

Στο Φεγγάρι....

@

Και να που κράτησες την υπόσχεσή σου!  

Άφησες τον ουρανό και κατέβηκες κάτω.   

Στέκεις ακίνητο και σιωπηλό

μα δίχως θλίψη,

δίχως χλομάδα

μπροστά στη φουρτούνα μου

Ατρόμητο,

τάζοντας μου ταξίδια

γεμάτα νηνεμία ~

και η γλύκα της σιγής σου

φτάνει ως τον βυθό μου.

Φ~αντασια (?)

? 

Θα ξανα-γεννηθω•

και 'συ θα εισαι εκει να περιμενεις

στο Τοτε του Μελλοντος

Προσευχομαι στο Συμπαν 

για το Θαυμα!

να φερουμε το φεγγαρι στα μετρα μας

Και λευτεροι να πεταξουμε μαζι, στο καποτε.

Αναμεσα στους θεους....

Πιές το μου είπαν, όλο το νέκταρ

μην αφήσεις σταγόνα στο δισκοπότηρο.

Θα γίνεις μία από εμάς

με ασύλληπτη ισχύ

που ούτε καν φαντάζεσαι.....

Ετσι κ' έγινε, μόνο που
το δισκοπότηρο είναι ακόμα γεμάτο......

Τ' αγιοπετρίτικα παιδιά 

ξέρουν αρχαία μυστικά, 

των εραστών τα όμορφα λόγια. 

Πώς ν' αγαπούν και να πονούν, 

ν' αρπάζονται και να μεθούν, 

να κάνουν ό,τι θέλουν.

Εγώ δεν είμαι μοναχός,  

μόν' ντύνομαι στα μαύρα.  

Μου φέρνει ο Ανθρωπος Θεό,  

η άβυσσος γοητεία.  

Πάνω στο κύμα περπατώ,  

βουτώ - βουτώ στην αμαρτία.