!.Κόρη.!

Κόρη,

Πηγής κρυστάλλινο νερό - καθάριο,

που αναβλύζει απ’ της ψυχής την ανάβρα.

Ἥλιος είσαι,

που φωτίζεις με ισημερία όλες τις εποχές του χρόνου

και οι νύχτες παραπονιούνται

που βρίσκονται στο χείλος της ανυπαρξίας.

Λιοντάρι,

που επιτίθεσαι 

στην ρίζα της αναλήθειας και της νωχελικότητας.

Θυληκέ Χείμαρε εσύ,

που σαρώνεις τις στιγμές της αμάθειας

και της γνώσης την υποτονικότητα. 

Μην πάψεις ποτέ ν’ αναδύεις

μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια των καιρών.

Δεν έχεις ανάγκη από επιβεβαίωση εσύ,

δεν σου αρέσουν τα πασαλείμματα 

φανταχτερών διασταυρώσεων 

ούτε το χάιδεμα των αφτιών.

Ἔνα Ευχαριστώ σε κάποιον 
που από μία λέξη μέσα
σε δημιούργημά του,
μου χάρισε την έμπνευση 
να αφιερώσω αυτό το ποίημα
 στη θυγατέρα μου.

✈ ♥ ✈ ❣

Πάνω στο λιόκαμα του Ιούλη
ήρθε ένας χειμώνας να συντρίψει
και την τελευταία ελπίδα  
μιας αυταπάτης (έστω),
γεμίζοντας τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια με σκιές,
- όχι από εκείνες τις γεμάτες δροσιά
που ευελπιστούμε,
μ' απ' αυτές που παγώνουν ψυχή και σώμα.

Κατακαλόκαιρο σε άφησα εκεί,
απέναντι απ' τον ωκεανό
στη μακρινή πατρίδα,
και με συντροφιά τα σύννεφα
γύρισα πίσω -
κουβαλώντας σε,
και μαζί μου ένα καταχείμωνο -
τούτο της απουσίας σου.

Μπορεί να λείπεις πια απ' τη ζωή,

μα όχι απ' τη ζωή μου.

Θα σε βρίσκω κάτω απ’ τη σκιά

ν’ αράζεις,
 όπως κάποτε παλιά

έτσι απλά, ήσυχα κι ωραία….

Πάντα θα είσαι δίπλα μου,

σ’ εκείνη την αδειανή καρέκλα,

εκεί στο τραπεζάκι 
που χωράει μόνο το τάβλι, 
έναν καφέ ἤ ένα ούζο

και όλη την καλή διάθεση 

που τόσο σου είχε λείψει τελευταία.

Θα είσαι πάντα Εδώ.!

Kαλό σου ταξίδι άνθρωπέ μου.

Ἔφυγες.!

Ἄνοιξε τελικά το κλουβί της κόλασης 

και σε άφησε να πετάξεις, να λυτρωθείς.

Δεν ήξερα πιον ποιητή να διαλέξω

για να σου αφιερώσω το πιο όμορφο ποίημα,

κι επέλεξα να σου χαρίσω

κάτι μικρό δικό μου, 

μέσα από τα βάθη της ψυχής μου.

Το δικό μου μιρολόι

λόγια μέσα του δεν έχει

είν' γεμάτο απ΄ οδύνη

και από λιγμούς.

Είσαι ακόμα παλικάρι

που όμως σαν τον γέρο μοιάζει

απ' τη φόνισσα αρρώστεια

που πικρό σκορπάει μαράζι.

Πέρασες στην άλλη όχθη

πέταξες σαν το πουλάκι

κι η ψυχή σου ελευθερώθει

από το πικρό φαρμάκι.

Θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου.

Αφιέρωμα ~ 20 Φεβρουαρίου ἐς ἀεί

Ένα τάμα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ήλιου, μια προσευχή

σ’ έναν θεό που μόλις ξύπνησε

και στην παραλία 

βλέπω

τα βότσαλα που λάμπουν

κάτω απ’ το νερό,

εκεί

που πριν οι ψαράδες

 βγήκανε

στα ρηχά με τα καΐκια..

Ημιτελές φως και πλατύφυλλος άνεμος

χαδιάρης.

Στο παράθυρο που σε έβλεπα κάποτε,

τώρα απομένουν τα γλαστράκια-

λες και τα ποτίζει

  η μακρινή αγάπη που σου ‘χω.

Τα μελαχρινά σου

πέφτουν σαν σκάλες 

έξω από την φαντασία.

Σκαρφαλώνω.
Προς εσένα συνεχώς σκαρφαλώνω.

~ ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ~

Α~νασκόπηση

Με λόγια απλά, Αφιερωμένο σε Όλους Εσάς που με συντροφεύετε!

Μ' ένα φθινόπωρο αγκαλιά

πριν από ένα χρόνο,

ήρθα σε τούτη τη γωνιά

μεσ' απ' του νου το δρόμο.

Βρήκα το δάσος σας αυτό

δέντρα μου ανθισμένα

και το τσαντίρι μου έστησα

που το 'φερα απ' τα ξένα.

Μεσ' τους κορμούς σας άνθησα

κι έφαγα απ' τους καρπούς σας,

διαβάζοντάς σας έμαθα

τη σκέψη και τον νου σας.

Και τώρα θέλω να σας πω

δυο λόγια αν μη τι άλλο,

που είστε ΕΔΩ Ευχαριστώ,

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΓΑΛΟ..!!

Αφιέρωμα ~ Φ.Γ. Λόρκα

Γιατί τον σκότωσαν γιατί

τον γελαστό τον ποιητή

αυγούλα στη Γρανάδα

αυτός εκένταγε φιλιά

αυτός ζωγράφιζε πουλιά

και κρίνα στην κοιλάδα

Το σούρουπο οι Παναγιές

θρηνούν στον ελαιώνα

και του κορμιού του οι πληγές

κατάρες είναι και ντροπές

στον εικοστό αιώνα

Γιατί τον σκότωσαν γιατί

τον γελαστό τον ποιητή

μες του Βηθνάρ το ρέμα

κι αυτός ακόμα γελαστός

παρακαλάει να ‘ν' αυτός

το τελευταίο αίμα

Το σούρουπο οι Παναγιές

θρηνούν στον ελαιώνα

και του κορμιού του οι πληγές

κατάρες είναι και ντροπές

στον εικοστό αιώνα

K~ειμήλιο δώρο

Φυλαχτό μου

K~όσμημα

   Ό~μορφο

      M~αγικό

         Π~ολύτιμο 

               Ο~λοένα

              Λ~αμπερό

                      Ο~ριστικά

                          Ι~διαίτερο

Μα όλα τα πολύτιμα σου 

τά ’χω φυλαγμένα 

Όλα μου τα πολύτιμα, 

μονάχα για εσένα 

(Μαύρος Γάτος)