Εγκλωβισμένη στην Ελευθερία.....

τώρα πια,
που δεν έχω να δώσω αναφορά σε κανέναν
για το "που", "πως", "πότε" και "γιατί",

νιώθω περισσότερο αιχμάλωτη από ποτέ.

ένα ηφαίστειο

που εξερράγη κάποτε,

και παραμένει κενό

χωρίς εκροές, δίχως λάβα....

Κάπου κάπου σε ξεχνάω

Σ' εκείνα τα ταξίδια που κάνω

στην Ι-απωνία (η-Ἄπονη-ααα....)

στις άγνωστες εκείνες λέξεις

που ποτέ δεν τις έμαθα....

σ' εκείνο το παλιό τραγούδι

που λέει ότι η λευτεριά είναι σχολειό 

κι εσύ μου το πρωτοδίδαξες,

στις συχνές επισκέψεις μου

στο μνήμα σου, 

που βρίσκεται χίλια μύρια κύματα 

στην απέναντι όχθη,

όμως σε τούτη την ακτή

ανάβουν διαρκώς τα κεράκια,

τα φεγγάρια και τ' αστέρια 

για να σε θυμήζουν.

Η απουσία σου λεπίδα στο μεδούλι.!

Kαλό σου ταξίδι άνθρωπέ μου.

Ἔφυγες.!

Ἄνοιξε τελικά το κλουβί της κόλασης 

και σε άφησε να πετάξεις, να λυτρωθείς.

Δεν ήξερα πιον ποιητή να διαλέξω

για να σου αφιερώσω το πιο όμορφο ποίημα,

κι επέλεξα να σου χαρίσω

κάτι μικρό δικό μου, 

μέσα από τα βάθη της ψυχής μου.

Το δικό μου μιρολόι

λόγια μέσα του δεν έχει

είν' γεμάτο απ΄ οδύνη

και από λιγμούς.

Είσαι ακόμα παλικάρι

που όμως σαν τον γέρο μοιάζει

απ' τη φόνισσα αρρώστεια

που πικρό σκορπάει μαράζι.

Πέρασες στην άλλη όχθη

πέταξες σαν το πουλάκι

κι η ψυχή σου ελευθερώθει

από το πικρό φαρμάκι.

Θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου.

Έκ-Λειψη

Θάλασσα η απουσία σου,

                                       Φεγγάρι ο έρωτάς σου,

                                                                           κι εγώ, μια βαρκούλα αταξίδευτη….

Επιστροφή άνευ φυγής

Ένα ακόμα καλοκαίρι πέρασε

μακριά απ’ το φως του ήλιου σου

μακριά απ’ την αλμύρα της θάλασσας σου

μακριά από τ’ αγαπημένα πρόσωπα·

Κρατήθηκα μακριά 

από την γυάλινη εικόνα της ύπαρξής σου, 

εκείνη που μας συνδέει σε τούτη την απόσταση

του χωρόχρονου αδυσώπητα· 

Βρέθηκα να τριγυρνώ ψάχνοντας -

εδώ στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού,

για μια χούφτα χώμα που να μοιάζει με το δικό σου, 

λίγο γλυφό νερό απ’ τις πηγές και τα ποτάμια σου,

και 'κείνο του θυμαριού το άρωμα απ' τα βουνά σου.

Πίνοντας μαύρο κρασί - απόθεμα από τον Ψηλορείτη

για τους μακροχρόνιους χειμώνες μακριά σου,

το μόνο που με κάνει να χαμογελώ προσδοκώντας,

είναι πως Ποτέ δεν θα είναι εφικτή

η μετατόπισή σου σε κανένα άλλο σημείο της γης.

Του Φθινοπώρου

Λείπω, Λείπεις, Λύπη!

Ρήμα και Ουσιαστικό

με τον ίδιο πόνο·

και την απουσία, παρούσα.

Οι ομπρέλες της απόστασης, 

πιο τρύπιες απο ποτέ.