Με την όπισθεν

Είναι άραγε η ειμαρμένη για ορισμένους λαούς να ξεριζώνονται σε τούτη την χιλιετηρίδα που διανύουμε, ψάχνοντας σε κάποια άλλη γωνιά της γης για ένα καλύτερο αύριο?

Ποια Υπερούσια Επιβολή είναι αυτή που ορίζει την ροή των γεγονότων στις ζωές των ανθρώπων?

Αλήθεια, προχωράμε μπροστά......επιστήμη, τεχνολογία, εκστρατείες γνώσης και μάθησης........

ή μήπως η μόνη εξέλιξη που αποκομίζουμε είναι η  Οντογένεση?

Νιώθω για όλους εκείνους τους εξόριστους πια απ' τα σπίτια τους, τη χώρα τους, την πατρίδα τους, να κουβαλάνε ένα κενό - ένα ορατό κενό που έχει πάρει τη θέση της ψυχής τους. 

Καθ’ οδόν λοιπόν με μεγάλη ταχύτητα..... προς τα πίσω.....

Σε ποια πέτρα σε ποιο χώμα

να ριζώσεις τώρα πια

κι απ' το θάνατο ακόμα

πιο πικρή είσαι προσφυγιά

Εγκλωβισμένη στην Ελευθερία.....

τώρα πια,
που δεν έχω να δώσω αναφορά σε κανέναν
για το "που", "πως", "πότε" και "γιατί",

νιώθω περισσότερο αιχμάλωτη από ποτέ.

ένα ηφαίστειο

που εξερράγη κάποτε,

και παραμένει κενό

χωρίς εκροές, δίχως λάβα....

VoiD

                             

Πάντα είχα την αίσθηση 
ότι ο χρόνος είχε βαρύτητα
στην οντότητά του -
όμως, η επαφή μαζί του
μου έδωσε να καταλάβω
και να νιώσω
πόσο άκυρος είναι τελικά.

Σμιλεύει σημάδια 
στο κορμί 
περνώντας από πάνω μας.

Τορπιλίζει την ψυχή 
διεισδύοντας "μέσα" μας.

Κανένα ψήγμα της υπόστασης του
αποχρών για ζύγισμα.

Ηλεκτρονικό Ἔδαφος

Μουδιασμένες οι γλώσσες,

και τα χείλη μας νωχελικά 

απ' τον λήθαργο της φωνής.

Μόνο τα χέρια μας μιλούν τώρα πια,

φυτρώνουν ρίζες 

στους τοίχους της οθόνης.....

Περ-Πατάμε 

πάνω σε ηλεκτρονικό έδαφος πλέον

με βήματα ραγδαία -

φτερωτοί κέρσορες τα δάχτυλα μας 

και το βλέμμα μας στεγνό.

υ.γ.

αν μου τηλεφωνάς 

και δεν παίρνεις απάντηση,

φταίει η αδράνεια της εποχής....

Παραδόξως

Κάποτε,

Υπήρχε

ένας αόρατος ορίζοντας,

γεμάτος θάλασσες, ουρανούς,

και ασημένια φεγγάρια.

Τώρα,

Προβάλλει

ένα ορατό τίποτα,

μια λίμνη στεγνή,

και μια τρύπια οροφή

από σβησμένα αστέρια.

Η σκέψη μου στη δική σου διάσταση.....

Η απουσία σου υπερβαίνει τη γλώσσα, 

γι 'αυτό δεν μιλώ για σένα πια.

Κάπου κάπου σε ξεχνάω

Σ' εκείνα τα ταξίδια που κάνω

στην Ι-απωνία (η-Ἄπονη-ααα....)

στις άγνωστες εκείνες λέξεις

που ποτέ δεν τις έμαθα....

σ' εκείνο το παλιό τραγούδι

που λέει ότι η λευτεριά είναι σχολειό 

κι εσύ μου το πρωτοδίδαξες,

στις συχνές επισκέψεις μου

στο μνήμα σου, 

που βρίσκεται χίλια μύρια κύματα 

στην απέναντι όχθη,

όμως σε τούτη την ακτή

ανάβουν διαρκώς τα κεράκια,

τα φεγγάρια και τ' αστέρια 

για να σε θυμήζουν.

Η απουσία σου λεπίδα στο μεδούλι.!

--- 0 ---

 Και μοιάζει πολύ με ξεφλούδισμα ενός κρεμμυδιού, 

καθώς αφαιρούμε περισσότερα στρώματα

 πλησιάζουμε όχι την αλήθεια, αλλά

 το κενό, 

την ανυπαρξία!