Αντί-Σταση

Τι κι αν βρίσκομαι σε μια άκρη 

απότιστο, παρατημένο,

σχεδόν μαραμένο.

Κάτω απ' το τσιμέντο

υπάρχει Άγιο Χώμα

εκείνο με τρέφει,

και η πέτρα Ασπίδα μου.

Ρέω

Ὅσο μπόρεσα ἔφερ᾿ ἀντίσταση σ᾿ αὐτὸ τὸ ποτάμι

ὅταν εἶχε νερὸ πολύ, νὰ μὴ μὲ πάρει,

κι ὅσο ἦταν δυνατὸν φαντάστηκα νερὸ

στὰ ξεροπόταμα

καὶ παρασύρθηκα.

Κική Δημουλά

διαλύθηκα  

σε σταγόνες,

κι από τότε ο έρωτάς μου 

μια αστείρευτη ροή -

μια χίμαιρα,

που πλημμυρίζει

τα ξεροπόταμα,

τους αποξεραμένους  βάλτους ,

κατασταλάζοντας σε κρυστάλλινες πηγές.

Eσυ

Εισαι 

η σελιδα,

το μελανι,

το ποιημα.

κι εγω, 

ενα μπερδεμενο κουβαρι

που ξετυλιγεται

με καθε μαγικη σου λεξη,

και κεντιεται 

σε καθε σου εμπνευση.

Θαλασσα

Ετσι μου μιλαει η θαλασσα, καπου - καπου...

Απεραντη, Ηρεμη, Φωτεινη, Ταξιδιαρα.

Ενωνεται η Μεσογειος με τον δικο μου ωκεανο,

ειναι ενα ονειρο η διαδρομη και

μια νοερη γεφυρα απο κυματα.

M ~ ετρωντας

4,055 μερες απο τοτε μεχρι σημερα,

                            για να φτασω σ'αυτο το σημειο....

                                                                 στο ιδιο παντα σημειο....

Σαν κέρινο, πικρό λεμόνι  

που έχει αρχίσει να ξασπρίζει  

μέσα στη χούφτα μου κρατάω

  το όχι που μου έχεις πει.

                       

Απόψε η σκέψη μου με βγάζει σ’ ένα λιμάνι,  σ’ ένα ξέφωτο,  στη συνάντηση με το ηλιοβασίλεμα…

Βότσαλο μέσα στα νερά

  του κοριτσιού η αποθυμιά

   Κύκλοι και πώς ανοίγουνε

 και με τα σένα σμίγουνε

  ψηλά στη γλάστρα του βουνού

 χρυσό γεράνι τ' ουρανού

   Ήλιε μου και τρισήλιε μου

  ένα σου λόγο στείλε μου.

(Ελύτης)

Ι ~ ανός

Ισορροπώντας  μέσα μου και τις δύο όψεις του, 

 τότε μόνο μπορώ να κατανοώ και να αιωρούμαι..

Σαν νά 'ταν σήμερα το χτες, 

και αύριο το τώρα 

έτσι, βουβά, λικνίζεται  

του χρόνου η αιώρα 

Εύχομαι να 'μαι έτοιμη

 όταν θα έρθει η ώρα

 για να διαβώ το σύνορο 

να σπρώξω την αιώρα.

Θ ~ υμαμαι

μονο εκεινα τα λιγα λογια 
που καποτε ξεστομησες.

Επεστρεψα στο μέλλον

βρισκοντας ολα τα βιβλια χωρις θεμα,
γιατι πισω απο τις λεξεις τους
η γνωση ειχε βρει ανοιγμα κι εκανε φτερα....

Ζ ~ ω!

Μεσα απο τις λιγες στιγμες που προσφερει ενα χαμογελο,

και μεσα απο την καρτερια της αιωνιας φυγης μου.

Ξημερώνει στο γαλάζιο σου το στρώμα

λιώμα ξύπνησα μα σ' αγαπώ ακόμα

 στάξε εύθυμο φαρμάκι για το γλέντι

 με μισή μεζούρα τζιν και λίγο αψέντι

Μερικες φορες

    

Ωραιο ειναι να πετας ψηλα καπου καπου
να ξεφευγεις λιγο απο τα επιγεια
να αναθαρρευει η ψυχη
ελευθερη -  μονη,

μα να επιστρεφει παλι
ετσι δυναμωμενη 
πλαι στο νου 
και να τον αγκαλιαζει
διωχνωντας τα αχ του


γιατι ολα απο το νου ξεκινουν...
                
         

Θεέ μου χαράς του του πουλιού 

όπου πετάει στα ύψη 

όπου αγαπά εκεί πατά 

τη πιο ελαφριά περπατησιά 

και του περνάει η θλίψη

Παλεύοντας με τον καιρο

Αστραπόβροντα και δέος! 

κι οταν σε κρατησα στα χερια μου ουρανε
τοτε καταλαβα πως ειχα πλεον φυγει...

Δέντρο μου αγέρωχο

ήθελα μόνο ένα δέντρο να είχα γεννηθεί

να στέκουν στη σκιά μου τα πουλιά 

να τραγουδάνε της αγάπης τη γιορτή, 

να τραγουδάνε... 

Ίσια κι ανάποδα μεσ` τον ίδιο δρόμο
 ξένος και γνωστός είναι ο ίδιος μου εαυτός
 πέρα από τις θάλασσες, πέρα απ` τα ποτάμια 
ο ξενιτεμός δρόμος μου μοναδικός

Μιλώντας στη θάλασσα

Βλέπω και σένα να φουρτουνιάζεις τώρα που έρχεται ο χειμώνας,
τα βάζεις με ουρανούς και στεριές λες και σου φταίνε....
άκου και μένα λίγο που σου μιλάω....

Βότσαλο πλάι στον  αφρό

είναι αυτό που θα σου πω

αλάτι σαν παλιό ρητό

είναι αυτό που θα σου πω 
και που έχω χρόνια μυστικό...

Ένα κομμάτι γής...

Ένα κομμάτι γής, ένα κομμάτι γής που πεινούσε, γελούσε κι αγκάλιαζε. Ένας βώλος λάσπη που έκλαιε. Και τώρα; Ποιός διάολος μας φέρνει στον κόσμο και ποιός διάολος μας παίρνει;


Νίκος Καζαντζάκης.