Λίγο

Δεν ξέρω

πως μπορώ

να περιγράψω μια ζωή

που όλο χάνει

 ελπίδες

Μέρες έρχονται

μέρες πενθούν

και φλόγα καμία

Κανένα κερί

να φωτίζει στιγμές

Δεν ξέρω πως μπορώ

να περιγράψω

μια ζωή

που δεν είναι

Που ποτέ δεν αρκέστηκε

Σε οδούς διαφυγής

Ὀλες οι λέξεις μου

γράφουν πληγές

~Μαρία Χρονιάρη

(από το βιβλίο της "Η Σκιά μου κι Εγώ" - Απόπειρα)

Πτώση και Ανύψωση

(φωτογραφία George Christakis-Flickr)

Ἠταν άνευ σημασίας το αν γεννήθηκε ή δεν γεννήθηκε - αν έζησε ή έπαψε να ζει…

Η ζωή ήταν ασήμαντη και ο θάνατος χωρίς συνέπεια - 

εκείνος θριαμβολογούσε όπως είχε θριαμβολογήσει στην παιδική του ηλικία, 

όταν το βάρος της πίστης στο Θεό άρθηκε από τους ώμους του·  

και για πρώτη φορά ήταν εντελώς ελεύθερος.  

H ασημαντότητά του είχε μετατραπεί σε δύναμη, 

και ένιωσε ξαφνικά ίσος με τη σκληρή μοίρα που φαινόταν να τον καταδιώκει -

διότι, εφόσον η ζωή δεν είχε νόημα ο κόσμος είχε ληστευτεί απ’την σκληρότητα του.

O’τι έκανε ή δεν έκανε δεν είχε σημασία. 

Η αποτυχία ήταν ασήμαντη και η επιτυχία ανερχόταν στο τίποτα.

Ἠταν το πιο απερίσκεπτο  πλάσμα μέσα σε τούτη τη σωρευτική μάζα της ανθρωπότητας -

η οποία, για ένα σύντομο διάστημα καταλαμβάνει την επιφάνεια της γης.

Ἐνιωθε παντοδύναμος επειδή είχε διαστρέψει βίαια από το χάος

το μυστικό της ανυπαρξίας του.

~M. Σόμερσετ (Ανθρώπινη Δουλεία, 1915)

Το ψοφήμι

Κι όμως θα γίνεις σαν και το ψοφίμι αυτό το απαίσιο, 

σαν τη σαπίλα τούτη τη φριχτή, 

αστέρι των ματιών μου κι ήλιε, εσύ, της πλάσης μου,  

εσύ άγγελέ μου, αγάπη μου τρελή.

Ναι, τέτοια θα γενείς, στις χάρες, εσύ ρήγισσα 

όταν την ύστερη πνοή θ' αφήσεις της ζωής, 

και πας κάτω απ' τα χόρτα, απ' την παχιά την άνθηση 

για να σαπίσεις πλάι στους σκελετούς της γης! 

Πες στο σκουλίκι τότε, ωραία μου, 

που θα σε τρώει με φιλιά, πως στην καρδιά, 

τη φόρμα και τη θεία ουσία φύλαξα, 

του έρωτά μου του αποσυνθεμένου πια! 

~ Κάρολος Μπωντλέρ ~ Μετάφραση Άγγελος Σημηριώτης