Στήλη Άλατος ας γίνω
να μην κοιτάξω πίσω πια...
άλλωστε οι μήνες είναι αέρηδες ταξιδιάρικοι
έρχονται, φεύγουν, ξαναέρχονται...
εμείς δεν είμαστε πάντα εδώ να τους υποδεχόμαστε
τελειώνουμε κάπου
ανάμεσα στα ταξίδια τους.
ν' αντικρίσω θέλω
γι' ακόμα μια φορά
εκείνο το βλέμμα σου το καλοκαιρινό
το σαν ήλιο που φώτιζε.
το Ανόθευτο και καταγάλανο
έτσι να το αποθανατίσω.




