Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Απ - Ουσία



Ὄταν με κλέβει ο καιρός
κι ο χρόνος τον καλύπτει,
χάνει ο νους τον δρόμο του
κι οι σκέψεις,
παγιδεύονται
πιότερο στη σιωπή.

κάποτε ίσως 
 δραπετεύσω
σε κάποιο 
γλυκοχάραμα

 


2 σχόλια:

  1. ενα χειροκρότημα για την γεματη σου σκέψη...σαν κι εκεινα που τ'ακους αλλα η πηγη τους βρίσκεται στο σκοτάδι, σαν ήχος χωρίς εικόνα! φιλι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. κι από την άβυσσο κατέφθανε ένα θρόισμα-
      ήταν του κάποτε εκείνο το ουρλιαχτό
      που μεταστοιχειώθηκε στον στρόβιλο της σιγής.
      Ανταποδίδω το φιλί από καρδιάς.

      Διαγραφή

Δείξε μου τον τρόπο,
κι αν θέλει κι άλλο κόπο
εγώ θα προσπαθώ...