Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Ελλάδα




Είσαι πλέον γυμνή ~ 2016
δεν έχεις τίποτα άλλο να σου πάρουν -
κληρονομιά σου ο ήλιος και η θάλασσα,
μοναδική στέγη ο ουρανός σου.

Πατώντας το έδαφός σου,
ραγίζω· 
έτοιμη να διαλυθώ σε αμέτρητα κομμάτια
για να γίνω ένα με το χώμα σου.

Αγκιστρώνομαι πάνω στην ξηρά σου
και κανένας άνεμος, καμία καταιγίδα
δεν μπορεί
να με απαγκιστρώσει από πάνω σου.




 Μοσχοβολάς δαφνόφυλλο
τριαντάφυλλο εκατόφυλλο,
με πνίγεις μες τα ρέματα,
και με γιομίζεις αίματα.



Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Ξε-ριζωμός


Κόκκινος ο ήλιος απ’ τον όνειδο για το κατάντημα της ανθρωπότητας. 


Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

✍ ✎ ¿

(η εικόνα απ' τον "JR" )


Mη μου φτιάχνεις καινούργιες εποχές
γιατί δεν έχω πια που να τις προσδιορίσω·
στη διαδρομή των χρόνων
οι μέρες άλλοτε ξεφάντωναν 
και άλλοτε θρηνούσαν.

Τα τραγούδια πληθώρα
οι έρωτες άφθονοι
τα νιάτα αγέρωχα.....

μα στο καντάρι της ζωής 
βαραίνει στο τέλος περισσότερο η θλίψη
απ΄οτιδήποτε άλλο -
και δεν χωράει πλέον,
δεν χωράει 
ένα ηλιοβασίλεμα 
για να κοπάσει η ψυχή
που ψάχνει απεγνωσμένα 
μια χαραμάδα ελπίδας.


Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

♘ ♟♞♙

Κοιτάς το πρόσωπο της γης
κι ομολογείς
τα όρια είναι στρογγυλά
κι αυτή γελά......



Μοιραία λέξη λέω που `ναι η έλξη
για `κείνα τ’ άγνωστα από σένα
που ένα τα έψαχνες προς ένα…..



Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Μην γονατίσεις


Ἔτσι τις θέλει η ζωή τις καταιγίδες
Τις τρικυμίες τους γκρεμούς και τις παγίδες
Ἔτσι τα θέλει τα βουνά. Ἕτσι τα δάση
Ἔτσι το θέλει το θηρίο να περάσει
Ἔτσι τους θέλει τους ατέλειωτους πολέμους
Τους νικητές τους καταδότες τους χαμένους
Ἔτσι τη θέλει η ζωή τη δικαιοσύνη
Να χτίζεις μέρα και η νύχτα να σε φτύνει
Ἔτσι την θέλουν τη ζωή οι ξενοδόχοι
Να το νοικιάζεις ακριβά το πρωτοβρόχι
Ἔτσι το θέλει η ζωή το μερτικό σου
Να τ’ ακουμπάς μα να μην είναι πια δικό σου
Ἔτσι τα θέλει η ζωή. Ἔτσι τα θέλει.
Άλλοι να ξέρουν τη χολή κι άλλοι το μέλι.
Ἔτσι καρδιά μου και μην ψάχνεις εξηγήσεις
Κράτα γερά ό,τι μπορείς να αγαπήσεις
Και προπαντώς, (μα προπαντώς) μη γονατίσεις!

Πόλυς Κυριάκου

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

Με την όπισθεν



Είναι άραγε η ειμαρμένη για ορισμένους λαούς να ξεριζώνονται σε τούτη την χιλιετηρίδα που διανύουμε, ψάχνοντας σε κάποια άλλη γωνιά της γης για ένα καλύτερο αύριο?

Ποια Υπερούσια Επιβολή είναι αυτή που ορίζει την ροή των γεγονότων στις ζωές των ανθρώπων?

Αλήθεια, προχωράμε μπροστά......επιστήμη, τεχνολογία, εκστρατείες γνώσης και μάθησης........

ή μήπως η μόνη εξέλιξη που αποκομίζουμε είναι η  Οντογένεση?

Νιώθω για όλους εκείνους τους εξόριστους πια απ' τα σπίτια τους, τη χώρα τους, την πατρίδα τους, να κουβαλάνε ένα κενό - ένα ορατό κενό που έχει πάρει τη θέση της ψυχής τους. 

Καθ’ οδόν λοιπόν με μεγάλη ταχύτητα..... προς τα πίσω.....

Σε ποια πέτρα σε ποιο χώμα
να ριζώσεις τώρα πια
κι απ' το θάνατο ακόμα
πιο πικρή είσαι προσφυγιά


Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Εγκλωβισμένη στην Ελευθερία.....


τώρα πια,
που δεν έχω να δώσω αναφορά σε κανέναν
για το "που", "πως", "πότε" και "γιατί",

νιώθω περισσότερο αιχμάλωτη από ποτέ.

ένα ηφαίστειο
που εξερράγη κάποτε,
και παραμένει κενό
χωρίς εκροές, δίχως λάβα....