Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Μην γονατίσεις


Ἔτσι τις θέλει η ζωή τις καταιγίδες
Τις τρικυμίες τους γκρεμούς και τις παγίδες
Ἔτσι τα θέλει τα βουνά. Ἕτσι τα δάση
Ἔτσι το θέλει το θηρίο να περάσει
Ἔτσι τους θέλει τους ατέλειωτους πολέμους
Τους νικητές τους καταδότες τους χαμένους
Ἔτσι τη θέλει η ζωή τη δικαιοσύνη
Να χτίζεις μέρα και η νύχτα να σε φτύνει
Ἔτσι την θέλουν τη ζωή οι ξενοδόχοι
Να το νοικιάζεις ακριβά το πρωτοβρόχι
Ἔτσι το θέλει η ζωή το μερτικό σου
Να τ’ ακουμπάς μα να μην είναι πια δικό σου
Ἔτσι τα θέλει η ζωή. Ἔτσι τα θέλει.
Άλλοι να ξέρουν τη χολή κι άλλοι το μέλι.
Ἔτσι καρδιά μου και μην ψάχνεις εξηγήσεις
Κράτα γερά ό,τι μπορείς να αγαπήσεις
Και προπαντώς, (μα προπαντώς) μη γονατίσεις!

Πόλυς Κυριάκου

6 σχόλια:

  1. Αγαπημένη μου αοράτη

    πόσες ζωές μας χάλασαν αυτοί οι τόσοι άλλοι... Να προσέχεις. Σε γλυκοφιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρίλια μου..... σου ανταποδίδω το φιλί μαζί με μια αγκαλιά.!

      Διαγραφή
  2. Ωραία το ξετύλιξες- σαν να απειθαρχείς σε όλα και να υποτάσσεσαι σε κάτι.
    χαιρετώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υποταγή στο ακαθόριστο....

      Ευχαριστώ για το πέρασμα σου Στρατή.

      Διαγραφή
  3. Όταν παρακαλάς και γονατίζεις δε γίνεται τίποτα!
    Ν' αγαπήσουμε τον εαυτό μας, για να μη γίνουμε ένα με το "τίποτα"!
    Να 'σαι πάντα καλά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δείξε μου τον τρόπο,
κι αν θέλει κι άλλο κόπο
εγώ θα προσπαθώ...