Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

VoiD



                             

Πάντα είχα την αίσθηση 
ότι ο χρόνος είχε βαρύτητα
στην οντότητά του -
όμως, η επαφή μαζί του
μου έδωσε να καταλάβω
και να νιώσω
πόσο άκυρος είναι τελικά.

Σμιλεύει σημάδια 
στο κορμί 
περνώντας από πάνω μας.

Τορπιλίζει την ψυχή 
διεισδύοντας "μέσα" μας.

Κανένα ψήγμα της υπόστασης του
αποχρών για ζύγισμα.



2 σχόλια:

  1. Αγαπημένη μου,

    ο χρόνος που μας ζει και τον ζούμε, ο χρόνος της άχρονης ζωής μας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, ρε χρόνε άχρονε!

      Ένα μηδενικό μεγάλο είσαι και τίποτε άλλο

      Κι εμείς σε κομματιάζουμε και σε μετρούμε

      σε ψιλά και σε χοντρά.

      Α, ρε χρόνε άχρονε!

      Εσύ ‘σαι στάσιμος σαν τους επίσημους στις παρελάσεις

      Κι εμείς σε «βλέπουμε» να προχωράς και να περνάς,

      ενώ περνάμε εμείς και ξεπερνιόμαστε!…

      ~Φρυγανάκης Γεώργιος (Από τη συλλογή «Αντιποιητικά»)

      Διαγραφή

Δείξε μου τον τρόπο,
κι αν θέλει κι άλλο κόπο
εγώ θα προσπαθώ...